Ouders aan het woord
Op deze pagina komen jullie, als ouders, zelf aan het woord.
Hier is een plek voorzien voor jullie verhaal, in jullie woorden.
Het verhaal van Lauren
Het eerste verhaal is van Lauren, een gescheiden mama van 2 kinderen.
Ik leerde Lauren een aantal jaren geleden kennen, net gescheiden en zoekende. Ze wilde niets liever dan haar kerngezin terug. Of minstens een nieuw kerngezin voor haar en de kinderen.
Lauren stond voor een moeilijke weg. Ze moest leren anders vasthouden, nieuwe plannen maken. Maar ze deed het. Ze bouwde een nieuw gezin met haar kinderen, een gezin van 3. Gaandeweg zag ik haar groeien als mama en als persoon.
Toen Lauren besliste om haar verhaal neer te schrijven, mocht ik getuige zijn van haar proces. Het raakte me om te zien hoe ze hierin kracht vond. Het schrijven had iets therapeutisch voor haar. Het bracht structuur in het verhaal dat haar zo overweldigd had. Het gaf woorden aan zaken waar ze voorheen niet veel woorden voor vond. En ze vond een manier om dingen van haar af te schrijven. Met steeds een enorme zorg voor haar kinderen op de voorgrond. Bij elk woord dacht ze na of dit haar kinderen niet te veel zou raken. Of ze het zo mocht verwoorden? Want haar verhaal is ook hun verhaal. Of toch een beetje. En het is onrechtstreeks ook het verhaal van hun papa. Met veel zorg schreef ze, week na week.
Als hulpverlener en therapeut heb ik een veelheid aan woorden. Woorden om de processen te beschrijven die ik zie bij mijn cliënten. Ik kan hun verhalen vertellen. Nog liever dan dat echter deel ik hun verhaal. Met hun woorden. In hun taal.
Daarom deel ik op deze pagina jullie verhalen met jullie.
Ik hoop dat de woorden van Lauren jou herkenning mogen geven. Dat je er inspiratie in vindt. En steun.
Benieuwd naar Lauren's verhaal?
Laat je gegevens achter en ontvang het persoonlijke verhaal van Lauren in je mailbox.
Waarom ik dit verhaal schreef
Scheiden is meer dan het einde van een relatie. Het is het verlies van een toekomstbeeld, van een vertrouwd sociaal netwerk — en vaak ook van jezelf. Toen ik begon te schrijven, was dat niet met het doel om een boek te maken. Het was een vorm van therapie, een manier om grip te krijgen op de chaos in mijn hoofd en hart. Maar gaandeweg groeide het uit tot iets groters: een verhaal dat me hielp mezelf opnieuw te vinden.
Ik schreef dit verhaal omdat ik voelde dat er ruimte moest zijn voor kwetsbaarheid. Niet als klaagzang, niet om met de vinger te wijzen, maar om te tonen hoe rauw en tegelijk hoopvol een scheiding kan zijn. Hoe je, ondanks alles, betekenis kunt vinden in het verlies. Hoe mildheid en innerlijke kracht kunnen ontstaan uit barsten die eerst alleen pijn deden.
Mijn verhaal is persoonlijk, maar ik hoop dat het universeel aanvoelt. Voor iedereen die door een scheiding gaat, of er ooit doorheen ging. Voor wie na een scheiding wil groeien, zichzelf durft te onderzoeken en de kracht in zichzelf opnieuw wil ontdekken. Stap voor stap laat het zien waarop je kunt steunen, welke valkuilen je kunt vermijden en hoe je je veerkracht kunt heropbouwen.
Ik schreef dit verhaal ook uit een bepaalde dankbaarheid. Aan mijn ouders, die me onvoorwaardelijk steunden. Aan mijn schoonzus en een paar hele goede vriendinnen, die keer op keer luisterden en ruimte gaven aan mijn verdriet. Aan mijn kinderen, die me kracht gaven op momenten dat ik die zelf niet meer kon vinden. En aan mijn psycholoog, die me hielp om mijn verdriet te begrijpen en te transformeren. Dankjewel!
Zonder hen was dit verhaal nooit geschreven. En zonder het schrijven was ik misschien nooit zo dicht bij mezelf gekomen.